Mér finnst samt tilhlýðilegt að skrifa einhvern pistil við þessi tímamót.
Ég hef aldrei tengt áramótin neinni sérstakri gleði, nema síður sé. Satt að segja finnst mér þau dapurleg, fast að því þunglyndisleg. Þegar ég var lítill var alltaf matur heima og svo fórum við upp til ömmu og á miðnætti vorum við ekki úti í garði að sprengja flugelda heldur sátum inni hjá ömmu að drekka heitt súkkulaði og nutum samvista hvert við annað. Systkini mín höfðu sprengt svolítið af flugeldum áður, en ég fór alltaf beint upp eftir áramótaskaupið og hjálpaði ömmu að gera klárt: leggja á borð, þeyta rjóma og þess háttar. Svo var hægt að sprengja blessaða flugeldana, en mér fannst þægilegra að sitja við eldhúsborðið hjá ömmu og horfa út. Þegar ég komst á unglingsárin fór ég að finna fyrir þessari depurð og línan í laginu hans Lennons "and so this is christmas, and what have you done?" áttu svo vel við. Mér fannst ég engu hafa áorkað, ekkert hafa gert sem máli skipti. Samt var ég bara táningur og kröfurnar til þess að maður "gerði eitthvað" áttu ekkert sérstaklega vel við.
Nú er ég eldri. Miklu eldri, og ég horfi til baka yfir árið og reyni að rifja upp hvað ég hef gert. Hvað hef ég gert sem máli skiptir? Lét ég einhverjum líða vel? Breytti ég lífi einhvers? Sennilega ekki, og reyndar hef ég lúmskan grun um að á stundum hafi ég látið fólki líða fremur illa. Ég get þó sagt það til að friða samviskuna að það var aldrei með vilja gert, miklu fremur af óvitaskap - því þó maður sé kominn á þennan aldur getur maður enn hegðað sér barnalega.
Eina góðverkið sem ég man eftir að hafa framkvæmt er að ég er heimsforeldri. Það er ekki stórmál og ekkert sem ég finn fyrir. En ekki misskilja mig, ég er alls ekki að telja mig neinn skúrk. Ég er bara átakanlega mikið meðalmenni.
Sennilega langar alla til þess að marka einhver spor á heiminn. Suma langar til þess að bjarga lífi, verða frægir, ríkir, verða fyrirmynd. Allt er þetta frekar auðvelt ef maður býr á Íslandi. Fyrr eða síðar mun maður verða í þeirri aðstöðu að hringja í 1-1-2 á neyðarstundu, maður þarf ekki annað en að labba að Geir Haarde og gefa honum á kjaftinn til að verða frægur og til þess að verða ríkur? Jah, mælikvarðinn á það er ansi afstæður. Við erum öll fyrirmyndir á einn eða annan hátt. Ég er til dæmis eini homminn sem sumir þekkja og er þannig fyrirmynd. Mig langar ekkert sérstaklega í neitt af þessu, þó ég myndi ekki slá hendinni á móti því að vera ríkur og auðvitað mun ég reyna að bjarga lífi komist ég í það - en vona að til þess komi ekki. Mig langar miklu frekar að láta einhverjum líða vel, vera bakhjarl þegar eitthvað bjátar á.
En er ég það? Nei, sennilega ekki. Það er eitt af því sem maður þarf að vinna í ef maður vill ná markmiði sínu um að verða betri í dag en maður var í gær.
Þetta hljómar ósköp barlómslega allt saman. Svo sem eins og ég vorkenni mér gríðarlega. Það er fjarri sanni. Ég hef ákveðin markmið fyrir árið sem nú er að bresta á, þetta ár sem maður sér glitta í þegar maður stendur á brún þess árs sem nú er að líða í aldanna skaut. Sum þeirra eru tölusett og mælanleg, fullt af kílóum sem eiga að svitna í burtu og fullt af peningum sem eiga að bætast inn á bankareikninga, meðaleinkunn í skóla sem á að hækka og fullt af flottum fyrirheitum fyrir vinnuna. En mörg þeirra, þessi sem mestu máli skipta, eru ekki mælanleg. Þau eru afstæð og huglæg. En þau eru mikilvægust og í þeim ætla ég fyrst og fremst að vinna. Ég ætla að marka spor.
Hvernig væri nú að líta út fyrir sjálfið? Hætta að dusta úr teppi mínu yfir svalir nágrannans? Ég er ekki rétti maðurinn í að flytja einhvern fréttaannál, gleymi alltaf öllu jafnóðum - er sami plebbinn að þessu leiti og allir aðrir. Man eftir Lúkasarmálinu sem skók þjóðina, grey hundspottið sem átti að hafa verið kramið til dauða í íþróttatösku á sjálfri aðal verslunargötu höfuðstaðar norðurlands en hafði í raun bara stungið af. Vildi svo bara aldeilis ekki koma heim, urraði gelti og beit þegar átti að ná honum heim. Ég man REI málið sem sömuleiðis skók þjóðina, klauf borgarstjórn en er nú öllum gleymt og allir sáttir. Man eftir skipum sem strönduðu og fólki sem dó. Óska ríkisstjórnin mín tók til valda en eina manneskjan sem virðist vera í vinnunni þar er frú Jóhanna Sigurðardóttir. Hið minnsta heyrist ekki í fleirum nema kannski hugsanlega einum næturbloggara.
Stórkostlegar hamfarir hafa orðið víða um heim, og maður þarf ekki að vera Völva Vikunnar til að vita að stærri og hræðilegri hamfarir eiga eftir að verða á næsta ári. Veður verða sífelld vályndari og þeim fjölgar sem falla í hamförum vegna veðurs ár frá ári. Svo vogar fólk sér að halda því fram að "Global Warming" sé ekki til.
Ég veit að öðru leiti ekki hvað tekur við á nýju ári. Það er ljóst að verða plúsar og mínusar, vonandi fleiri plúsar en mínusar, og ég veit að það skiptist á góðu veðri og slæmu. Vonandi fleiri sólardagar en rigningardagar. Suma daga á manni eftir að líða illa og suma daga vel - en flestir dagar verða hvorki slæmir né góðir og fæstir dagar verða rigning eða sól. Veðrið er jú oftast grátt hér.
Kæru lesendur, sem flestir eru vinir og ættingjar, takk fyrir árið sem nú er að líða. Megi nýtt ár færa ykkur hamingju, gleði og frið.
